دو جملهء مذكور را ممكن مىسازد . ما براى نمونه بعضى ازين شرائط را ذكر ميكنم . ( 1 ) وحدت موضوع ، يعنى احمد در هر دو جمله يكفرد باشد . ( 2 ) وحدت حكم ، زدن در هر جمله بيك معنا باشد . ( 3 ) وحدت مكان ، يعنى محل زدن و نزدن يكى باشد . ( 4 ) وحدت زمان ، يعنى زمان زدن و نزدن يكى باشد . ( 5 ) وحدت هدف ، يعنى غرض از زدن و نزدن يكى باشد . و الّا ممكن است زدن او بغرض تأديب بوده و نزدن او به جهت ظلم و بدون استحقاق باشد ، و على هذا بين دو جملهء مذكور تناقض نخواهد بود . ( 6 ) وحدت آلة ، يعنى آلت زدن در هر دو جملهء اثبات و نفى يكچيز معينى باشد . ( 7 ) وحدت شرط ، چه محال نيست كه احمد پسرش را به شرط درس خواندن نزند و به شرط درس نخواندن بزند . ( 8 ) وحدت جزء و كلّ ، زيرا ممكن است احمد بيك حصه چوب زده باشد نه بهمهء آن ، و بدست خود زده باشد نه بهمهء بدن . چراغ ، فتيله‌اش بسوزد نه همه‌اش . ( 9 ) وحدت اضافه ، مثلا سيبى كه بر درخت است نسبت به اين كه در يك مكان ثابت است حركت مكانى ندارد ، ولى از اينكه رنگ او بسوى سرخى حركت دارد و جرم او در رشد و بزرگ شدن است ،